De Toyota Crown Majesta was voor mij een volledig onbekende auto. Ik gok even dat dat voor veel van jullie ook het geval is. Toen ik hem voor het eerst zag, was ik niet onder de indruk. Maar, eerlijk is eerlijk: ik zat fout. Wat een fantastische auto is het. De rechtsgestuurde luxeboot uit Japan is ultiem. Hij zit vol met vreemde opties en rijdt geweldig. Hoe geweldig, dat lees je hieronder.

Waar hebben we het eigenlijk over?

De auto in kwestie is een Toyota Crown Majesta uit 1996. Vers geïmporteerd uit het land van de rijzende zon. Veel van jullie zullen wel eens gehoord hebben van de Toyota Crown: een upmarket sedan die in Japan een concurrent is van bijvoorbeeld verscheidene Lexussen en BMW’s enzovoorts. In Japan en omliggende landen is de Crown al verkrijgbaar sinds 1955. Dat maakt het de zevende langslopende modelnaam ter wereld na de (in volgorde van zes naar één) S-Klasse, Corvette, Land Cruiser/Nissan Patrol, Transporter, Ford’s F-Serie en de Chevrolet Suburban (al sinds 1935!).

Allemaal leuk en aardig natuurlijk, maar de Crown Majesta is dus een volledig ander model. Vanaf 1991 loopt die modelnaam langzijde aan de Crown als de luxeversie ervan. Gebaseerd op een verlengde versie van de normale Crown en met volledig andere exterieur- en interieurstyling was het dus écht een ander model.

Deze Crown Majesta is er eentje uit 1996 en is dus onderdeel van de tweede generatie. Er waren twee motoren beschikbaar in deze generatie Crown Majesta: een vierliter V8 met 261pk en een drieliter zes-in-lijn met 220pk en een hele bekende naam onder de tuners: de 2JZ. In tegenstelling tot in de Supra, heeft deze 2JZ géén turbo en heet daarom ook 2JZ-GE. GE staat in dit geval voor: GEen turbo. Dit specifieke exemplaar bevat de 3.0 met vierbak automaat.

Rechtsgestuurde Weelde

Wanneer je de linkerdeur van de TCM (Toyota Crown Majesta) opent, doe je het niet goed. Je moet even omlopen, het stuur zit namelijk rechts aangezien de auto vers uit Japan is geïmporteerd door ons allen Jilles van Beerskei (hét importbedrijf voor JDM en Kei auto’s (en andere auto’s uit Japan)). Als je uiteindelijk de goede deur hebt gevonden, vind je een waanzinnig interieur.

De stoelen en raakvlakken zijn bekleed met een grijze wolachtige stof met het patroon van een statisch TV-beeld en gevoerd met de veren van duizend zwanen. Althans, zo voelt het. Alles is ongelooflijk zacht en fijn en voelt alsof het al 30 jaar lang zijn uiterste best doet om jou het zo comfortabel mogelijk te maken. Alle hendeltjes, knopjes, randjes, vlakjes en andere dingetjes voelen, zelfs na 30 jaar, nog ontzettend stabiel en van goede kwaliteit.

De achterbank heeft een eigen controlepaneel voor de radio en kan met een druk op twee knopjes de voorste passagiersstoel doen schuiven en vouwen voor extra comfort. Tijdens het achteruitrijden openen de kanten gordijntjes bij het achterraam zich elegant om zo voor extra zichtbaarheid te zorgen. Overigens klinkt er tijdens het achteruitrijden ook een ritmische piep, net als bij vrachtwagens, maar dan alleen in het interieur. Bedankt, Toyota.

Dingen die mij nog meer opvielen waarover ik nog een week kan typen, maar die ik, om dat te voorkomen, in een lijstje heb gezet, zijn de volgende:

De knopjes in het middenconsole piepen bij gebruik, zo weet je altijd dat ze het doen (voor het geval het lampje wat aan gaat nog niet genoeg is)
Er is een Head Up Display die de snelheid weergeeft én verplaatsbaar is (omhoog en omlaag)
Er is een hendeltje waarmee je het stuur snel omhoog kan doen voor makkelijker in- en uitstappen
De bovenste twee ventilatieroosters oscilleren net als een ventilator
Er is centrale deurvergrendeling met afstandsbediening
Het digitale dashboard heeft diepte door gebruik te maken van verschillende schermen

Elegantie en verfijning

Als je al onder de indruk was van de binnenkant, heb je nog niet goed naar de buitenkant gekeken. De voorkant is elegant en statig zonder daarbij schreeuwerig te zijn. De grille pronkt met een Crown-logo en de koplampen sieren de hoeken met drie verschillende kleuren licht. Bovenop de spatborden vinden we marker lights die zachtjes geelgroen licht uitstralen om aan te geven aan de andere weggebruikers dat jij beter bent dan hen.

De zijkant is vrij eenvoudig maar niet minder charmant. De simpele lijnen en grote vlaktes zorgen er juist voor dat de in wit/grijs two-tone gespoten luxesedan goed uit de verf komt. Ook zien we op de C-stijl nog een Crown-logo pronken, voor het geval je dat vergeten was tijdens het omlopen naar de goede deur.

Vanachter is de Crown Majesta een stuk mooier gelukt dan de normale Crown én dan de vorige generatie Majesta. De achterlampen zijn niet horizontaal georiënteerd, maar kleiner, driehoekig en verticaal gepositioneerd. Dit maakt de achterkant fijner er minder lomp en dat maakt het helemaal af. De auto is ook nog eens voorzien van een hele fijne dubbele uitlaat die eigenlijk helemaal geen geluid produceert. Het enige wat hij doet waaraan je kan zien dat hij loopt, is zachtjes wat rook uitstoten. Om vervolgens wel iedereen zoek te rijden in stilte.

Daarover: hoe rijdt zoiets?

Als je gewend bent aan het feit dat de hendels voor de richtingaanwijzers en de ruitenwissers aan de tegenovergestelde kant zitten, geweldig. De soepele zescilinder is te horen, maar op de beste manier. Hij rommelt wat en hij bromt wat, maar zo smeuïg als het maar kan. De automaatbak is rustig, volwassen en nagenoeg niet voelbaar. Tijdens het cruisen waan je je in een wereld van rust en innerlijke kalmering. Als je hem dan vol in de kickdown trapt, schiet hij één of twee versnellingen terug en komt de VVTI-zescilinder in werking. Een symfonie van klanken die ik alleen gewend ben uit sportauto’s komt je oren tebinnen.

De Crown Majesta is verrassend vlot en ligt goed en fijn op de weg. Ondanks dat de vering fan-tas-tisch is en ultiem zacht en comfortabel, is hij niet té zacht. De auto helt, rolt, deint en glijdt, maar altijd binnen de perken. Dit betekent dat je er aardig mee kan gooien en smijten en dat hij op hoge snelheden ook niet instabiel of oncontroleerbaar is. Ontzettend fijn, dus.

Rariteitenkabinet

Kijk, we weten dat Japan allerlei dingen heel anders doet dan wij in Europa. Er zijn restaurants met lopende banden en KitKats met de smaak van groene thee. In de autowereld zijn ze niet anders, zo zit er ook een aantal vreemde zaken in de Crown Majesta verstopt:

Er is geen standaard cruise control en het zit er bij deze dus ook niet op
De knopjes van de spiegelverwarming, spiegelinstelling, alle ramen behalve het bestuurdersraam, het schermpje van de radiofrequentie en ALLES op de hendels naast het stuur zijn niet verlicht. In het donker kijk je dus maar.
Had ik al verteld over de oscillerende ventilatieroosters?
Stickers hebben smileys
Er zit een prullenbakje in de voetenruimte van de voorpassagier
In alle asbakken zitten geurabsorberende bolletjes
De auto gaat automatisch op slot boven een bepaalde snelheid maar gaat bij het uitdoen van de auto niet automatisch van het slot af. Ook niet als je vanbinnen de deur wil openen. Je moet dus actief het onduidelijke en onverlichte slotknopje indrukken

Eindoordeel

Zou ik hem kopen als ik het geld had: absoluut. Heb ik het geld: absoluut niet. Als jij dat wel hebt, heb je geluk! Hij komt namelijk binnenkort online, of hij staat al online, ligt aan wanneer je dit leest. Misschien is hij al wel verkocht! Wil je op de hoogte blijven? Volg dan Beerskei op Instagram of houd kekkekarren in de gaten.

Alle foto’s in dit artikel zijn gemaakt door Glenn Slopsma: fotograaf, vriend van de show, Glenn Helder.